Հանգանակում խմբային թերապիայի հանդիպումները շարունակվում են, և մենք կրկին հավաքվել էինք մեր շահառուների ամենասիրելի զբաղմունքներից մեկի՝ մանդալաթերապիայի շուրջ։
Հանդիպումը վարում էր մեր հոգեբան դոկտոր Անահիտ Լալայանը, ով կարողանում է ստեղծել ջերմ, ապահով և ինտերակտիվ միջավայր։ Սրահում հնչում էր մեղմ, հաճելի երաժշտություն, որի հետ միահյուսվում էին թռչունների ծլվլոցն ու անտառի բնության մեղմ ձայները։ Այդ հանգստացնող հնչյունները մասնակիցներին օգնում էին թուլանալ, մտովի տեղափոխվել ներաշխարհ և բացահայտել իրենց զգացումները։
Մանդալաթերապիան պարզապես գունավորում չէ։ Այն ներքին երկխոսություն է, ապահով տարածք, որտեղ զգացմունքները ստանում են ձև ու գույն։ Այս կարևոր հանդիպման ընթացքում մեր շահառուները խնամքով էին ընտրում իրենց գույները՝ յուրաքանչյուր երանգի մեջ դնելով իրենց պատմությունը։ Նրանք խոսում էին հայրենիքի կորստի ցավի, կարոտի և հիշողությունների մասին։ Սակայն տխրության կողքին նրանց մանդալաները լցված էին նաև հույսով ու հավատով։ Բոլորը միաձայն նշում էին հայրենիք վերադառնալու իրենց խոր հավատն ու սպասումը։
Հանդիպման ողջ ընթացքում մթնոլորտը ջերմ էր, անկեղծ և աջակցող։ Մասնակիցները լսում էին միմյանց ուշադրությամբ, կիսվում մտորումներով և ստեղծագործության միջոցով ուժ էին տալիս մեկը մյուսին։
Մեզ համար առանձնահատուկ պատիվ էր ողջունել Սուսաննա Տիոյանին՝ հայ լեզվաբան, ՀՀ ԳԱԱ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող։ Նրա գիտական գործունեությունը, որը կենտրոնացած է արևմտահայերենի բառապաշարի և բառիմաստային նրբությունների ուսումնասիրության վրա, արտացոլում է հայ լեզվական ժառանգության պահպանման և զարգացմանն ուղղված խոր նվիրումը։ Որպես լեզվաբան՝ նա սիրով հորդորում է արցախցիներին խոսել և պահպանել իրենց հայրենի բարբառը՝ արցախյան բարբառը, որպեսզի այն չմոռացվի առօրյա կյանքում։ Նա մեծ հաճույքով ներկեց իր մանդալան՝ այն ձևավորելով գեղեցիկ թավայի նմանությամբ, որի հարուստ գույներն ու ձևավորումը առանձնահատուկ ջերմություն հաղորդեցին ընդհանուր պատկերին։
Ստեղծված բոլոր մանդալաները պահվում են Հանգանակում՝ միանալով մեր մասնակիցների նախորդ աշխատանքներին։ Դրանք միասին ձևավորում են ստեղծագործական հիշողության մի յուրահատուկ հավաքածու՝ տոկունության, ինքնության և հույսի կենդանի արտահայտությամբ։
Հանդիպման ավարտին Հանգանակի թիմը մասնակիցներին հյուրասիրեց համեղ թեյով և սուրճով։ Ստեղծագործական աշխատանքից հետո բոլորը երկար ժամանակ մնացին սեղանի շուրջ, զրուցեցին, կիսվեցին նորություններով և պարզապես վայելեցին միմյանց ներկայությունը։
Գույներով, երաժշտությամբ, զրույցներով ու ջերմությամբ լցված այս պահերը մեզ ևս մեկ անգամ հիշեցնում են, որ ապաքինումը տեղի է ունենում ոչ միայն խոսքերի, այլև կապի, ստեղծագործության և միասնական հավատի միջոցով։
Հանգանակում յուրաքանչյուր մանդալա պատմություն է։ Եվ յուրաքանչյուր պատմություն՝ հույս։
