«Հանգանակ» բարեգործական ՀԿ-ում հոգեբան Անահիտ Լալայանի ղեկավարությամբ անցկացվեց հոգեբանական խմբային հերթական հետաքրքիր հանդիպումը։ Այս անգամ մասնակիցներին առաջարկվեց մտածել առաջին հայացքից շատ պարզ, բայց իրականում խորապես անձնական մի հարցի շուրջ․ «Ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքն առանց…»
Յուրաքանչյուր մասնակցի բաժանվեց թուղթ, որի կենտրոնում՝ մեծ շրջանակի մեջ, գրված էր այս նախադասությունը։ Շրջանակից ճառագայթների նման դուրս էին գալիս տողեր, որոնց վրա մասնակիցները պետք է շարունակեին միտքը՝ գրելով այնքան պատասխան, որքան ցանկանում էին։
Այս պարզ վարժությունը վերածվեց ինքնաճանաչման և խորհրդածության հետաքրքիր գործընթացի։ Մեր շահառուները գրեցին շատ տարբեր, երբեմն նաև հուզիչ պատասխաններ՝ նշելով այն մարդկանց, հարաբերությունները, արժեքները, հիշողությունները, առօրյա զբաղմունքներն ու կյանքի այլ կարևոր բաղադրիչները, առանց որոնց դժվար է պատկերացնել իրենց կյանքը։
Վարժության առանձնահատկությունն այն էր, որ այստեղ չկային ճիշտ կամ սխալ պատասխաններ։ Յուրաքանչյուր գրառում արտացոլում էր տվյալ մարդու համար կարևոր մի բան՝ այն, ինչ նա գնահատում է, ինչից ուժ է ստանում, ինչն իրեն ուրախություն կամ հանգստություն է պարգևում և ինչն է շարունակում կարևոր մնալ՝ անկախ կյանքի ընթացքում ապրած բազմաթիվ փոփոխություններից ու դժվարություններից։
Հանդիպման ավարտին բոլոր լրացված թերթիկները հավաքվեցին և պահպանվեցին։ Որոշվեց, որ որոշ ժամանակ անց նույն վարժությունը կրկին կանցկացվի։ Հետաքրքիր կլինի համեմատել պատասխանները և տեսնել, թե ինչն է մնացել անփոփոխ, ինչն է ժամանակի ընթացքում նոր նշանակություն ստացել, և արդյոք մասնակիցների կյանքում հայտնվել են կապի, հույսի կամ ուրախության նոր աղբյուրներ։
Այս հանդիպումն առավել առանձնահատուկ էր նաև ԱՄՆ-ից ժամանած Մարիամ և Սոնա Սուլաքյանների ներկայությամբ՝ «Հանգանակ»-ի վաղեմի բարեկամների և կամավորների, որոնք տարիներ շարունակ Հայաստան ամառային այցելությունների ժամանակ հանդիպում էին մեր շահառուներին և նրանց համար կազմակերպում տարբեր միջոցառումներ ու ջերմ հավաքներ։ Նրանց վերջին այցը եղել էր դեռևս 2019 թվականին, ուստի այսքան տարիներ անց վերամիավորումը հատկապես հուզիչ և ուրախ էր։
Թե՛ մեր կամավորների, թե՛ տարեց շահառուների համար սա տարիներ անց կրկին հանդիպելու, միմյանց հետ շփվելու և տարիների ընթացքում ձևավորված ջերմ կապերը վերապրելու հրաշալի հնարավորություն էր։
Եվ ինչպես հաճախ է լինում «Հանգանակ»-ում, հանդիպումը չավարտվեց հոգեբանական սեանսի ավարտով։ Թեյի և սուրճի սեղանի շուրջ շահառուները, կամավորներն ու մեր աշխատակիցները դեռ երկար շարունակեցին ջերմ զրույցները՝ կիսվելով հիշողություններով, նորություններով, ժպիտներով և պարզապես կրկին միասին լինելու ուրախությամբ։
Երբեմն ընդամենը մեկ կարճ նախադասություն՝ «Ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքն առանց…», կարող է բացահայտել, թե որքան շատ բան ենք մենք արժևորում, ինչն է մեզ կապում կյանքի հետ և որտեղից ենք ստանում մեր ուժը։
«Հանգանակ»-ում այս ամենշաբաթյա հոգեբանական պարապմունքները շարունակում են Արցախից բռնի տեղահանված տարեցների համար ստեղծել ապահով և ջերմ միջավայր՝ ինքնաճանաչման, հույզերի արտահայտման, շփման և փոխադարձ աջակցության համար։
